|
Lotingsysteem bouwkavels niet altijd toegestaan
In een recente uitspraak heeft een voorzieningenrechter bepaald dat het door de gemeente beoogde lotingsysteem voor de verdeling van bouwkavels in strijd met de Huisvestingswet is.
De gemeente had ter verdeling van 20 bouwkavels een lotingsysteem bedacht met bindingseisen die er in feite op neer kwam dat slechts ingezetenen en sociaal of economisch gebondenen ingeloot konden worden.
De manier waarop dit was geregeld kon niet de goedkeuring van de rechter wegdragen (men moest ondermeer een woning in de gemeente vrijmaken).
Een gemeente mag bij de verdeling van woonruimte met het oog op haar volkshuisvestelijke taken bepaalde eisen stellen, mits het gaat om woonruimte die onder de koopprijsgrens van de Huisvestingswet valt (€ 158.850,--).
In dit geval ging het om kavels waarop woningen zouden worden gebouwd van ca. € 500.000,-- dus ruim boven die grens.
Bindingseisen zijn dan niet toegestaan, omdat dit in strijd komt met het recht van vrije vestiging.
De gemeente had echter betoogd dat de betreffende categorie van het lotingsysteem bedoeld was om de doorstroming te bevorderen.
Ten aanzien van dat doel beoogt de Huisvestingswet geen regeling te treffen en dus kan een gemeente in beginsel een doorstromingsbeleid formuleren.
De rechter stelt voorop dat de prijzen van de kavels met de daarop te bouwen woningen de grens uit de Huisvestingswet ver overschrijden.
Gelet op de bepalingen en strekking van de Huisvestingswet moet worden aangenomen dat hoe verder de woningen boven de prijsgrens liggen, hoe meer het recht van vrije vestiging tot uitdrukking dient te komen in het beleid van de overheid.
In casu was het twijfelachtig of de gemeente daadwerkelijk de doorstroming als hoofddoel van het lotingsysteem had.
De gewraakte categorie had een lagere puntenwaardering dan de categorieën die de doorstroming niet bevorderde.
En de effectiviteit van de gewraakte categorie op de doorstroming werd gering geacht.
Dit betekende dat het lotingsysteem de facto wel bindingseisen stelt en daarmee de vrije vestiging beperkt, terwijl anderzijds de doorstroming niet adequaat verzekerd was.
De rechter kwam tot de conclusie dat in dit verband het gevorderde verbod op de loting zoals de gemeente die voor ogen stond toewijsbaar was.
Dit is een voorbeeld hoe gemeenten kunnen worstelen met hun bevoegdheid om de woonruimte binnen hun gemeente te verdelen.
Ze krijgen al regelmatig de wind van voren bij antispeculatiebedingen en nu dus ook bij de verloting van bouwkavels.
Het blijft een kwestie van nauwkeurige formuleringen.
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Bart Pijpers, praktijkgroep Overheid en Vastgoed.
Voor de volledige tekst van de uitspraak zie: www.rechtspraak.nl, LJN; KG ZA 07-807
Terug naar de nieuwsbrief »
|
